apasionadamentes

 Geç mi kaldık? Bir şeyleri konuşmak için, Bazı bağları kurmak adına, İnsani yönümüzü koruyabilmeye, Sevgimizi susmadan göstermeye, Duvarlarımızın arkasına saklanmaya, Pervasızca dile getirmeye, Düzeni değiştirmeye çabalamaya, 'Hayır, o öyle olmaz!' demeye, Dipçik gibi sağlam ayakta durmaya, Çıkarsız birlik olmaya... Sahi ne dersiniz? Geç mi kaldık tüm bunlara? Ben hüngür hüngür ağlarken, karşımdaki insanın 'bana bir kahve yapar mısın?' demesine sinirlenmekte çok mu geç kaldım? Bu çok basit bir arzu sonuçta. Fakat o an benim içime oturdu. Ki oturur da yani.                                                                           SS

Sizce kendi değerimizi ne belirler? Bence bu soru çok yanlış. İnsan kendi başına, bir faktöre bağlı olmadan değerli zaten. Yani öyle olmalı. Ancak bu her zaman böyle oluyor diyemiyoruz. Kendimiz için (bence daha çok başkaları için) önemli gördüğümüz, bizi önemli hissettiren şeylere belli derecede (çok yüksek derecede) anlamlar yüklüyoruz. Sonra kendimizi onlar üzerinden değerlendiriyoruz. (En büyük yanlış burada başlıyor.) İşler baktık istediğimiz gibi gitmedi; o verdiğimiz anlamlara sitem ediyoruz, uzun bir süre küsüyoruz onlara. Sonra kendimize yeni bir değer ölçütü belirliyoruz. Onunla da bir süre sonra aynı şeyler yaşanıyor. Bu döngü zaman içinde hızla akıyor. En çok müdahale edemediğimiz şey elimizden kayıp gidiyor. O yüzden kendimizi bir şeyler var diye değil de bugün kendimiz var diye değerli görürsek hayat yaşanılabilir olur diye düşünüyorum. Çok naçizane kendi fikrim.                           ...