varolmanın dayanılmaz hafifliği adına

     Merhaba, yeni yılın ilk yazısı ile geldim. Çok beklenilen gibi bir başlangıç olmayacak, önden söylüyorum.
  Bana göre insan her şeye alışır. En 'alışamam' dediği şeylere bile. Sadece maruz kalma, maruz bırakılma oranına bağlı. Bunu dün kanalizasyon borusunu temizleyen görevlinin yanından geçerken daha iyi anladım. Bizim bir iki saniyelik oradan geçişimiz zulüm olarak gelirken, o görevli hiçbir koruyucu ekipman kullanmıyordu -kokudan-. Artık kanıksamıştı. Yani özetle en pis kokulara, en bize göre yapılamaz şeylere, en kötü hislere vs. devamlı maruz kalırsak; bizim için yapılabilir, katlanılabilir hale gelebilirler. Artık kanıksamaya, belki benimsemeye başlarız. Bu kanalizasyon borusu olsa bile. Bu durumun en somut örneği de Nazi toplama kamplarındaki insanların yapmak zorunda kaldıkları eylemler. 
Çok iç açıcı bir konu olmadığına eminim ancak kafa açıcı oldu. En zorlandığım popülasyon ise 'homeless' popülasyonu oldu, oluyor. Doğup büyüdüğüm şehirde denk gelmedim çünkü. Aynı bölgede oturup kitap okuyup kahve içmek istediğim bir bank olmuştu ancak orada devamlı yaşayan bir 'homeless' var. İsterseniz ayrıştırmak diyebilirsiniz. Ancak o bank, ben onunla aynı şartlarda yaşamadığım için bana göre çok daha dayanılmaz kokuyor ve onun yaşayış biçimini görerek keyif sürdürmem imkansız, kaldı ki o bana bu keyfi tattırmaz. Yani gördüğüm sessiz anlaşmalarla belirlenmiş toplumsal konumlarımızın olması. Orası olmaz, buraya git, gibi.
Bir tarafta her şeye günün birinde alışmanın dayanılmaz hafifliği, diğer tarafta bazı şeylerin sessizce belirlenmiş olmasının ağırlığı. Hayat da bu denge ile sürüyor. Her şey ancak zıddı ile var olabilir. Buna çok katılıyorum. 'Pis kokmak' diye bir terim, his olmasaydı; güzel kokmayı anlayamazdık. En klişelerden kötülük olmasa iyiliği anlayamazdık. Zıddı iyi ki var demiyorum. Ama bu hayatı anlayabilmemiz için olmak zorunda.
Bu yazıyı yazarken başlık olarak aklıma sadece Milan Kundera romanı geldiği için onu koydum. Bu konu ile ilgili bir alıntı hatırlıyorum:
“Bazı kokuşmalar, çürük yumurta, bozulmuş yemek, çöplük… Bunlardan şüphesiz herkes tiksinir ama bazı kişileri aşırı tiksindirir. Bunlar ölümden en çok korkanlardır. Bilinçaltında kendi çürümelerini hatırlatır bu onlara.” Şizofren-Emre Timur
Anlayabildiğimiz günler diliyorum. 
                                                                                                                                        SS 
            

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

içimizden sessizce düşündüklerimizi dışımızdan seslice ‘kendimize’ söylemek

        Bir şeyleri ‘sadece’ düşünmenin etkilerini kendi üzerinizde fark ettiniz mi?  Gün içinde eylemlerinizi sürdürürken kafanızda fısıldayan sesler iç sesimiz, ön yargılarımız, bilinçaltımız, bilinç dışımız gibi şeylerin toplamı oluyor genelde. Bazen de hiçbir referansı olmayabiliyor. Bu seslere kulak vermek, güzel bir kulak veriş yöntemi olarak yazarak fark etmek, insanın kendine ayna tutmasına yol açıyor. Yol açmak ne güzel bir tabir değil mi? Halletme, ferahlama, rahat bir nefes alma hisleri uyandırıyor insanın içinde. Ayna tutmak derken aklıma bir sanat eseri geldi, boş bir duvara karşı duran kişinin kendine ayna tuttuğu bir eser. Bazen karşımızda hiç olumlu bir şey olmayabilir, içimizi ferahlatacak görüntü olmayabilir, sadece boş bir duvarla karşılaşabiliriz. Ancak içimize bakmaya, kendimizle karşılaşmaya küçük bir ayna yeter. Bakmak istediğimiz şeye bağlı biraz da. O duvara bakarak da hayatı bitirebiliriz, aynayı yaratarak da.       ...
Devamı

Uzun Zaman Sonra İstanbul

Beyoğlu/İstanbul 15:11 Merhabalar, bugün -epey- uzun süre üstüne ve belli başlı alarak hiç konuşmadığım bir konuyu konuşmak üzere geldim. Yazılarımı hep kendimle ve hitap ettiğim kitleyle bir sohbet gibi görürüm, o havada geçmesini umuyorum. Bugün Çapa'da ev yemekleri yediğim mekanda aklımda bir kıvılcım olarak belirdi 'yazmak isteğim'. -En sevdiğim semizotlu cevizli mezeydi.- El yazısını her şeyin üzerinde tutan, değerli olduğunu gören biriyim ancak bugün yazımın uzun süreceğini hissederek eve dönüp bilgisayarımı yanıma aldım. Anlayacağınız konu derin ve birikmiş. İstanbul'daki yaşamamın üç yılını bitirmeye az kalmışken artık bendeki yerini, kattıklarını, azalttıklarını, arttırdıklarını, fark ettirdiklerini konuşmanın sırası geldi diye düşünüyorum. Bu arada Trabzonluyum. Şimdiye kadar Trabzon'da ve Bursa/İnegöl'de yaşadım, sonrasında Zonguldak'ta okudum. Bunu belirtiyorum çünkü bulunduğum yerleri bilerek bende ki İstanbul'u anlamanız daha farklı olacakt...
Devamı