Hayatta farkına varmadığınız her şey, bir süre sonra sizi kontrol etmeye başlar. HC

Hayatımdaki çok özgün, farklı bulduğum bir insanın söylediği bir cümleyi paylaşmak istedim bugün. 
Sahi farkında olmak nedir sizce?
Yeterince alert olduğunuzu düşünüyor musunuz?
Veya buna bir çabalayış,
Cümlenin altındaki anlamda gezinme,
Davranışı yaptıran gücü sorgulama, (içten içe, pat diye yüzüne karşı değil)
Küçük bir çocuğun anlattığı bir anıyı dinleme,
En yakınımızın savunma mekanizmalarını kendine zarar verecek şekilde kullandığını görme(me)ye çalışma, (çünkü sevgi bunu gerektirir(!))

Açık bir bilinç ne kadar iyidir?
Veya iyi kavramı herkese göre aynı mıdır?
Fark edebildiğimizi göstermek mi içimizde saklamak mı daha sağlıklıdır?
Bence ikincisi hiç değil.
En azından dengesi önemli. Tabii 'neye göre denge?', 'ölçütün ne?' soruları geliyor.
Sizi size kırdırmadan yaşatan şey, bence o dengenin anahtarı.
Soluk soluğa da kalmamalı, öyle boş duvara da baktırmamalı.

Sizi aşağı çeken yerde (fark ederek) ne kadar kalırsınız?
Çünkü bunun bir de gizil süreci var.
Fark etmeden aslında bir anı, kişiyi, yaşantıyı, duyguyu kendimize empoze ederiz.
O ölçütün o an hayatımızda olmasına gerek yoktur bizim için.
Düşüncemizde yer etmesi yeter.
O yerden kendinizi yıpratmadan ayrılmanız umuduyla.

Umut demişken, bende zincirlere sığmayaan o deli umutlardan :) 
                                                                                                                                            SS



                                                                                                                        


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

içimizden sessizce düşündüklerimizi dışımızdan seslice ‘kendimize’ söylemek

        Bir şeyleri ‘sadece’ düşünmenin etkilerini kendi üzerinizde fark ettiniz mi?  Gün içinde eylemlerinizi sürdürürken kafanızda fısıldayan sesler iç sesimiz, ön yargılarımız, bilinçaltımız, bilinç dışımız gibi şeylerin toplamı oluyor genelde. Bazen de hiçbir referansı olmayabiliyor. Bu seslere kulak vermek, güzel bir kulak veriş yöntemi olarak yazarak fark etmek, insanın kendine ayna tutmasına yol açıyor. Yol açmak ne güzel bir tabir değil mi? Halletme, ferahlama, rahat bir nefes alma hisleri uyandırıyor insanın içinde. Ayna tutmak derken aklıma bir sanat eseri geldi, boş bir duvara karşı duran kişinin kendine ayna tuttuğu bir eser. Bazen karşımızda hiç olumlu bir şey olmayabilir, içimizi ferahlatacak görüntü olmayabilir, sadece boş bir duvarla karşılaşabiliriz. Ancak içimize bakmaya, kendimizle karşılaşmaya küçük bir ayna yeter. Bakmak istediğimiz şeye bağlı biraz da. O duvara bakarak da hayatı bitirebiliriz, aynayı yaratarak da.       ...
Devamı

varolmanın dayanılmaz hafifliği adına

      Merhaba, yeni yılın ilk yazısı ile geldim. Çok beklenilen gibi bir başlangıç olmayacak, önden söylüyorum.   Bana göre insan her şeye alışır. En 'alışamam' dediği şeylere bile. Sadece maruz kalma, maruz bırakılma oranına bağlı. Bunu dün kanalizasyon borusunu temizleyen görevlinin yanından geçerken daha iyi anladım. Bizim bir iki saniyelik oradan geçişimiz zulüm olarak gelirken, o görevli hiçbir koruyucu ekipman kullanmıyordu -kokudan-. Artık kanıksamıştı. Yani özetle en pis kokulara, en bize göre yapılamaz şeylere, en kötü hislere vs. devamlı maruz kalırsak; bizim için yapılabilir, katlanılabilir hale gelebilirler. Artık kanıksamaya, belki benimsemeye başlarız. Bu kanalizasyon borusu olsa bile. Bu durumun en somut örneği de Nazi toplama kamplarındaki insanların yapmak zorunda kaldıkları eylemler.  Çok iç açıcı bir konu olmadığına eminim ancak kafa açıcı oldu. En zorlandığım popülasyon ise 'homeless' popülasyonu oldu, oluyor. Doğup büyüdüğüm şehirde den...
Devamı

Uzun Zaman Sonra İstanbul

Beyoğlu/İstanbul 15:11 Merhabalar, bugün -epey- uzun süre üstüne ve belli başlı alarak hiç konuşmadığım bir konuyu konuşmak üzere geldim. Yazılarımı hep kendimle ve hitap ettiğim kitleyle bir sohbet gibi görürüm, o havada geçmesini umuyorum. Bugün Çapa'da ev yemekleri yediğim mekanda aklımda bir kıvılcım olarak belirdi 'yazmak isteğim'. -En sevdiğim semizotlu cevizli mezeydi.- El yazısını her şeyin üzerinde tutan, değerli olduğunu gören biriyim ancak bugün yazımın uzun süreceğini hissederek eve dönüp bilgisayarımı yanıma aldım. Anlayacağınız konu derin ve birikmiş. İstanbul'daki yaşamamın üç yılını bitirmeye az kalmışken artık bendeki yerini, kattıklarını, azalttıklarını, arttırdıklarını, fark ettirdiklerini konuşmanın sırası geldi diye düşünüyorum. Bu arada Trabzonluyum. Şimdiye kadar Trabzon'da ve Bursa/İnegöl'de yaşadım, sonrasında Zonguldak'ta okudum. Bunu belirtiyorum çünkü bulunduğum yerleri bilerek bende ki İstanbul'u anlamanız daha farklı olacakt...
Devamı