Haberdar olmadığımız benliklerimiz

     Günaydınlar, bugün güne birkaç yeni şey ile başlayınca, içimde bunları paylaşma isteği doğdu. Yeni podcast, yeni vlog vs. Hepsi de benim hayatımın bu döneminde var olan düşüncelerdi. Mucizelere inanır mısınız? Ben böyle anlık gelen rastlantılara büyülenebiliyorum da. Bu arada yeni bir şey daha var, bu yazıyı yazdığım not defterim. Evet, benim için önemli bir yenilik. Bu çok sevdiğim defteri dün bir kitapçıda denk gelince aldım. Çok sevdiğim yanı ise her sayfasında ayrı kitaplardan alıntılar olması. Okumayı seven biriyseniz, her sayfasında yeni yolculuklara çıkarıyor sizi bu defter; ben de tam bu yönüne bayıldım. Bu yazıyı yazdığım sayfadaki alıntısı olan kitabı da okumuş olmam ayrı keyif verdi. 

     Neyse podcastimize gelelim. Podcastin başlığı bile düşündürücü. -Ortamlarda Satılacak Bilgi-İçimizdeki İnsanları Nasıl Tanırız?- 'İçimde kaç insan var ki benim?' diye soranlar olabilir ama bunun cevabını size en iyi siz verirsiniz. Son zamanlarda okuduğum bir kitapta yazar şöyle diyordu: ''Hiçbirimiz şuan olduğumuz benlikten ibaret değiliz. Olmak istediğimiz tüm benlikleri içimizde taşıyoruz.'' Yani mutlak anlamda sahip olduğumuz tek bir benlik yok. Gösterdiğimiz, bastırdığımız, açığa çıkardığımız, ara sıra varlığını hatırladığımız, haberdar olmadığımız; tüm hepsinin toplamıyız. Podcast ise bu benliklerin psikoterapi yöntemiyle fark edilme şekillerini anlatıyordu, ilgisi olanlara öneririm.

    İzlediğim vlog ise düşüncelerini çok sevdiğim, yaşam tarzını kendime yakın bulduğum birinden ki bunca ortak nokta yakalamışım. Kişi, geçen ay düşüncelerine çok fazla dalmıştı ve kendi içinde yavaş yavaş yaşlanmasını, ailesinin, annesinin yaşlanmasını ayrı düşünmüştü. -Bugün annemin yeni yaş aldığı gün.- Hayatında neleri seçtiğini, yapmak istediğini tekrar gözden geçirmişti. Aynı süreçte bende geçirdiğim için izlerken çok tuhaf hissettim. Ailesinden uzak -oldukça uzak- California'da bir yaşam seçti. Şunu diyordu: ''Dünya bu kadar zor ve anlamsız iken; ben bugün vücudumu nasıl hareket ettireceğime odaklanmayı, kahvemi hangi bardağımda içeceğimi seçmeyi, yürüyüşte gördüğüm çiçeklere odaklanmayı seçmek istiyorum. Hayatı güzel kılan yanı bu. Olmak istediğim kişi o diğer kişi değil. İyi hissetmek istiyorum.'' Burada da kendimi ona çok yakın hissettim. Bunları ben de uzun süredir seçiyorum ve düşünüyorum. Buna kendi toplumsal çevremde 'acaba bencillik mi?' diye düşünmeden geçemeyeceğim bir anlayış uzun süre süregetirildi. Ancak kendi benliğimizi seçmemiz, bencillik değil. O benlik ile yanımızda olmayı seçenler ile ancak var olabiliriz. Çoğu insan seçtiklerinden suçluluk duygusu çektiği için burayı önemsiyorum. Seçtiklerimiz -hatta daha bastırıp seçemediklerimiz- biziz, bir başkası değil ve en çok ona saygı duymalıyız.

                                                                                                                        SS

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

içimizden sessizce düşündüklerimizi dışımızdan seslice ‘kendimize’ söylemek

        Bir şeyleri ‘sadece’ düşünmenin etkilerini kendi üzerinizde fark ettiniz mi?  Gün içinde eylemlerinizi sürdürürken kafanızda fısıldayan sesler iç sesimiz, ön yargılarımız, bilinçaltımız, bilinç dışımız gibi şeylerin toplamı oluyor genelde. Bazen de hiçbir referansı olmayabiliyor. Bu seslere kulak vermek, güzel bir kulak veriş yöntemi olarak yazarak fark etmek, insanın kendine ayna tutmasına yol açıyor. Yol açmak ne güzel bir tabir değil mi? Halletme, ferahlama, rahat bir nefes alma hisleri uyandırıyor insanın içinde. Ayna tutmak derken aklıma bir sanat eseri geldi, boş bir duvara karşı duran kişinin kendine ayna tuttuğu bir eser. Bazen karşımızda hiç olumlu bir şey olmayabilir, içimizi ferahlatacak görüntü olmayabilir, sadece boş bir duvarla karşılaşabiliriz. Ancak içimize bakmaya, kendimizle karşılaşmaya küçük bir ayna yeter. Bakmak istediğimiz şeye bağlı biraz da. O duvara bakarak da hayatı bitirebiliriz, aynayı yaratarak da.       ...
Devamı

varolmanın dayanılmaz hafifliği adına

      Merhaba, yeni yılın ilk yazısı ile geldim. Çok beklenilen gibi bir başlangıç olmayacak, önden söylüyorum.   Bana göre insan her şeye alışır. En 'alışamam' dediği şeylere bile. Sadece maruz kalma, maruz bırakılma oranına bağlı. Bunu dün kanalizasyon borusunu temizleyen görevlinin yanından geçerken daha iyi anladım. Bizim bir iki saniyelik oradan geçişimiz zulüm olarak gelirken, o görevli hiçbir koruyucu ekipman kullanmıyordu -kokudan-. Artık kanıksamıştı. Yani özetle en pis kokulara, en bize göre yapılamaz şeylere, en kötü hislere vs. devamlı maruz kalırsak; bizim için yapılabilir, katlanılabilir hale gelebilirler. Artık kanıksamaya, belki benimsemeye başlarız. Bu kanalizasyon borusu olsa bile. Bu durumun en somut örneği de Nazi toplama kamplarındaki insanların yapmak zorunda kaldıkları eylemler.  Çok iç açıcı bir konu olmadığına eminim ancak kafa açıcı oldu. En zorlandığım popülasyon ise 'homeless' popülasyonu oldu, oluyor. Doğup büyüdüğüm şehirde den...
Devamı

Uzun Zaman Sonra İstanbul

Beyoğlu/İstanbul 15:11 Merhabalar, bugün -epey- uzun süre üstüne ve belli başlı alarak hiç konuşmadığım bir konuyu konuşmak üzere geldim. Yazılarımı hep kendimle ve hitap ettiğim kitleyle bir sohbet gibi görürüm, o havada geçmesini umuyorum. Bugün Çapa'da ev yemekleri yediğim mekanda aklımda bir kıvılcım olarak belirdi 'yazmak isteğim'. -En sevdiğim semizotlu cevizli mezeydi.- El yazısını her şeyin üzerinde tutan, değerli olduğunu gören biriyim ancak bugün yazımın uzun süreceğini hissederek eve dönüp bilgisayarımı yanıma aldım. Anlayacağınız konu derin ve birikmiş. İstanbul'daki yaşamamın üç yılını bitirmeye az kalmışken artık bendeki yerini, kattıklarını, azalttıklarını, arttırdıklarını, fark ettirdiklerini konuşmanın sırası geldi diye düşünüyorum. Bu arada Trabzonluyum. Şimdiye kadar Trabzon'da ve Bursa/İnegöl'de yaşadım, sonrasında Zonguldak'ta okudum. Bunu belirtiyorum çünkü bulunduğum yerleri bilerek bende ki İstanbul'u anlamanız daha farklı olacakt...
Devamı