Zaten yaşam, iç içe karmakarışık bir döngü

ayrılmakla birleşmek ne kadar da bir,

saflar çarçabuk değişebilir,

belki bir cambazın ipindedir denge dediğimiz ahenk,

insanlar, duygular, şeyler, anlar; sandığımızdan kolay değişir, 

bazen anlamlandırılamayacak kadar çetrefilli veya hoş,

seyreldiklerimiz de olur derinleştiklerimiz kadar,

insan yapan belki bu devinimdir,

hazzı veren muhtemel o hazza giden yoldur,

net sınırlarda yoktur bu arada; odur. budur. derken

esnek olmamanın ne kazandırdığını düşündük mü hiç?

kaybettirdiğine oranı bayağı açık.

ne kendinin ne karşındakinin sınırlarını görmek imkansız olur.

görmek istediğimize göre de değişir hayat dinamikleri,

benim gibi ucundan kıyısından görmek istediklerimiz aynı olanlara ithafım.

karşıdaki insanda en baskın olarak neyi görürüz sizce?

bence ya bastırdıklarımızı ya da bastıramadıklarımızı,

öfkeli isek bastırdıklarımız olması büyük ihtimal.

çünkü ancak içimize tıkayıp yapamadığımız şeyler bir insanda vücut bulursa öfke sarar.

basit bir olay da düşünülebilir kompleks de.

zaten yaşam, iç içe karmakarışık bir döngü.

şöyle olur böyle gider dediğimiz şeyler öyle olmadı böyle de gitmedi.

akış ne gerektirdiyse öyle oldu ve gitti, 

                                                                                                                                                SS